Twój profil

Witaj!              | 
Stona główna Dla weterynarzy Prawo weterynaryjne USTAWA z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych
USTAWA z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych PDF Drukuj Email
Wpisany przez Maciek Sz   
sobota, 18 listopada 2006 01:33

USTAWA z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

Opracowano na Podstawie:

tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 187, poz. 1567, Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 59, poz. 532, Nr 208, poz. 2018, z 2004 r. Nr 11, poz. 95.

 USTAWA

z dnia 21 grudnia 1990 r.

o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

Rozdział 1

Wykonywanie zawodu lekarza weterynarii

Art. 1.

1. Wykonywanie zawodu lekarza weterynarii polega na ochronie zdrowia zwierząt
oraz weterynaryjnej ochronie zdrowia publicznego i środowiska, a w
szczególności:
1) badaniu stanu zdrowia zwierząt;
2) rozpoznawaniu, zapobieganiu i zwalczaniu chorób zwierząt;
3) leczeniu zwierząt oraz wykonywaniu zabiegów chirurgicznych;
4) wydawaniu opinii i orzeczeń lekarsko-weterynaryjnych;
5) badaniu zwierząt rzeźnych, mięsa i innych produktów pochodzenia
zwierzęcego;
6) sprawowaniu czynności związanych z nadzorem weterynaryjnym nad
obrotem zwierzętami oraz warunkami sanitarno-weterynaryjnymi miejsc
gromadzenia zwierząt i przetwarzania produktów pochodzenia zwierzęcego;
7) badaniu i ocenie weterynaryjnej jakości pasz oraz warunków ich
wytwarzania;
8) wystawianiu recept na leki i artykuły sanitarne.
2. Za wykonywanie zawodu lekarza weterynarii uważa się także pracę na
stanowiskach wymagających kwalifikacji lekarza weterynarii, określonych w
odrębnych przepisach.
3. Zawód lekarza weterynarii może wykonywać osoba, która uzyskała prawo
wykonywania tego zawodu.

Art. 2.

1. Zawód lekarza weterynarii może wykonywać osoba, która uzyskała prawo
wykonywania tego zawodu przez wpis na listę lekarzy weterynarii.
2. Prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii stwierdza okręgowa rada
lekarsko-weterynaryjna właściwa ze względu na miejsce przystąpienia po raz
pierwszy do wykonywania zawodu, po ustaleniu, że osoba występująca z
wnioskiem odpowiada następującym warunkom:
1) posiada dyplom lekarza weterynarii wydany przez polską uczelnię
realizującą program nauczania określony, w drodze rozporządzenia, przez
ministra właściwego do spraw rolnictwa lub posiada dyplom lekarza
weterynarii wydany przez uczelnię zagraniczną uznany za równorzędny na
podstawie odrębnych przepisów;
2) posiada obywatelstwo polskie;
3) ma pełną zdolność do czynności prawnych.
2a. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, minister właściwy do
spraw rolnictwa będzie miał na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy
Unii Europejskiej.
3. Lekarz weterynarii, który zgłosił zamiar wykonywania zawodu po upływie pięciu
lat od ukończenia studiów lekarsko-weterynaryjnych, może być zobowiązany
przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną do uprzedniego odbycia
przeszkolenia. Program i zasady przeszkolenia ustala okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna.
4. Dokumentem stwierdzającym prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii
jest zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu, ważne na terenie całego
kraju.
5. Cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w ust. 2 pkt 1 i 3, okręgowa
rada lekarsko-weterynaryjna może zezwolić na wykonywanie zawodu lekarza
weterynarii na warunkach określonych w zezwoleniu.
5a. Cudzoziemiec, który posiada prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie krajów członkowskich Unii Europejskiej, uzyskuje wpis na
listę lekarzy weterynarii po przedłożeniu okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej
dokumentów potwierdzających prawo do wykonywania zawodu
w krajach Unii Europejskiej i po złożeniu oświadczenia, że będzie wykonywał
zawód, przestrzegając obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej prawa.>
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady
Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania
w sprawach o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii
oraz szczegółowe zasady prowadzenia listy lekarzy weterynarii posiadających
prawo wykonywania zawodu, mając na względzie obowiązujące w tym zakresie
przepisy Unii Europejskiej.

Art. 2.

1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2
oraz art. 2a, prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii osobie,
która:
1) jest obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej;
2) posiada:
a) dyplom lekarza weterynarii wydany przez polską szkołę wyższą
albo
b) dyplom albo inne dokumenty potwierdzające formalne kwalifikacje
lekarza weterynarii wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska
państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymienione w wykazie, o
którym mowa w art. 2f, albo
c) dyplom lekarza weterynarii lub inne dokumenty potwierdzające
formalne kwalifikacje lekarza weterynarii wydane przez inne
państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli dyplom
ten lub te dokumenty zostały uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za
równorzędne, zgodnie z odrębnymi przepisami;
3) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
4) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza
weterynarii;
5) wykazuje nienaganną postawę etyczną;
6) korzysta w pełni z praw publicznych.
2. Lekarzowi weterynarii będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, spełniającemu warunki, o których mowa w ust. 1, okręgowa
rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania zawodu
lekarza weterynarii, jeżeli:
1) przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, że posiada na terenie tego państwa
prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii, które nie zostało
zawieszone ani którego nie został pozbawiony, oraz że nie toczy się
przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia albo zawieszenia
prawa wykonywania zawodu;
2) złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w
zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza weterynarii.
3. Przepis ust. 2 pkt 2 nie dotyczy lekarzy weterynarii, którzy ukończyli studia
weterynaryjne w języku polskim.
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres
znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania
zawodu lekarza weterynarii, uwzględniając zakres uprawnień zawodowych
określony w art. 1 ust. 1 i 2.>

Art. 2a.

1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania
zawodu lekarzowi weterynarii będącemu obywatelem państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, niespełniającemu wymagań określonych
w art. 2 ust. 1 pkt 2, jeżeli:
1) posiada:
a) dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza
weterynarii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
- 1 stycznia 1994 r. w Austrii, Finlandii lub Szwecji,
- 3 października 1990 r. w Niemieckiej Republice
Demokratycznej, o ile dokument ten uprawnia do
wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium
Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach jak
dokument przyznany przez odpowiednie władze Republiki
Federalnej Niemiec,
- 1 stycznia 1985 r. we Włoszech,
- 1 stycznia 1981 r. w Grecji,
- 1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii lub Portugalii,
- 21 grudnia 1980 r. w Belgii, Danii, Francji, Holandii, Irlandii,
Luksemburgu, Republice Federalnej Niemiec i Wielkiej
Brytanii, oraz
b) zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze danego państwa
członkowskiego, potwierdzające, że wykonywał zawód przez okres
co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia, albo
2) posiada zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, potwierdzające, że posiadany przez
niego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został wydany
po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia niezbędnego do
wykonywania zawodu i jest w tym państwie uznawany za
odpowiadający dokumentom wymienionym w wykazie, o którym mowa
w art. 2f.
2. Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2, mogą być
przedstawiane w ciągu 12 miesięcy od daty ich wydania.

Art. 2b.

1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna uznaje dyplomy lub inne
dokumenty potwierdzające formalne kwalifikacje lekarza weterynarii
posiadane przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, inne
niż dyplomy lub dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w art.
2f, jeżeli osoba ta posiada zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, potwierdzające, że dyplom lub
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku
ukończenia kształcenia zgodnego z przepisami obowiązującymi w Unii
Europejskiej i jest traktowany przez te władze jako równoważny dyplomom
lub dokumentom wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 2f.
2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, może być przedstawione w ciągu
12 miesięcy od daty jego wydania.
3. Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, w zakresie spełnienia wymagań:
1) o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 - uznaje się dokumenty odnoszące
się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania zawodu lekarza
weterynarii w państwie członkowskim, którego obywatelem jest lekarz
weterynarii lub z którego lekarz weterynarii przybywa; w przypadku
gdy dokumenty tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające uważa

2) o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 - uznaje się dokumenty wydane
przez odpowiednie władze państwa, którego lekarz weterynarii jest
obywatelem, lub państwa, z którego przybywa, poświadczające, że obowiązujące
w tym państwie wymagania dotyczące postawy etycznej do
podjęcia zawodu lekarza weterynarii zostały spełnione; jeżeli w państwie,
którego obywatelem jest lub z którego przybywa lekarz weterynarii,
nie wydaje się dokumentu poświadczającego spełnienie
wymagań dotyczących postawy etycznej, za wystarczający uznaje się
wyciąg z rejestru skazanych wydany w państwie, którego lekarz
weterynarii jest obywatelem lub z którego przybywa.
4. Dokumenty, o których mowa w ust. 3, mogą być przedstawiane w ciągu 3
miesięcy od daty ich wydania.

Art. 2c.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna, rozpatrując wniosek o przyznanie
prawa wykonywania zawodu, bierze pod uwagę:
1) dyplomy lub dokumenty potwierdzające formalne kwalifikacje lekarza
weterynarii uzyskane w państwie innym niż państwo członkowskie Unii
Europejskiej, jeżeli te dyplomy lub dokumenty zostały uznane w
jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej;
2) wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe zdobyte w państwie
członkowskim Unii Europejskiej.

Art. 2d.

1. W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarz weterynarii składa
okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej, na terenie której zamierza
wykonywać zawód, wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu oraz
przedstawia odpowiednie dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań
określonych w ustawie, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Poza dokumentami, o których mowa w ust. 1, lekarz weterynarii składa
okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej oświadczenia, odnoszące się do
okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 i 6, oraz oświadczenie, o
którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2.
3. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1
i 2, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania
zawodu lekarza weterynarii i wydaje zaświadczenie o prawie wykonywania
zawodu lekarza weterynarii.
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia, wzór
zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając w szczególności
niezbędne dane osobowe lekarza weterynarii, numer dyplomu lekarza
weterynarii, datę wydania i przez kogo został wydany, numer prawa
wykonywania zawodu oraz podstawę prawną przyznania prawa
wykonywania zawodu lekarza weterynarii.
1. Przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii albo odmowa
jego przyznania przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną powinny być
dokonane niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 miesięcy od dnia
złożenia wszystkich dokumentów i oświadczeń wymaganych ustawą.
2. Jeżeli okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna posiada informacje dotyczące
istotnych okoliczności, które wystąpiły przed podjęciem w Rzeczypospolitej
Polskiej działalności przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a które mogą mieć
wpływ na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, może poinformować o
tych zdarzeniach państwo, którego obywatelstwo lekarz weterynarii
posiada, lub państwo, z którego przybywa, wnosząc o weryfikację tych
informacji oraz o zawiadomienie o wszelkich działaniach, które zostały
podjęte w odniesieniu do dokumentów wydanych przez to państwo.
Postępowanie w takich sprawach jest poufne.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, bieg terminu, o którym mowa w
ust. 1, zawiesza się do dnia otrzymania odpowiedzi, nie dłużej jednak niż na
3 miesiące.
4. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności
dyplomów lub dokumentów wydanych przez właściwe władze państw
członkowskich Unii Europejskiej okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna
zwraca się do tych władz o potwierdzenie autentyczności dyplomów lub
innych dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, a także o
potwierdzenie, że lekarz weterynarii zamierzający wykonywać zawód w
Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie zgodne z przepisami
obowiązującymi w tym państwie.

Art. 2f.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłosi, w drodze obwieszczenia w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz
dyplomów i innych dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje do
wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej, uwzględniając oryginalne i polskie brzmienie nazw
dokumentów oraz podmiotów właściwych do ich wydania, wynikające
z przepisów obowiązujących w Unii Europejskiej.

Art. 2g.

1. Lekarzowi weterynarii niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego
Unii Europejskiej okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może przyznać
prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony lub na czas określony,
jeżeli spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2-6. Przepisy art. 2d ust.
1, 2 i 3 oraz art. 2e stosuje się odpowiednio.
2. Prawo wykonywania zawodu na czas określony przyznawane osobie, o
której mowa w ust. 1, w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub
uzyskania stopnia naukowego obejmuje wyłącznie okres szkolenia oraz
wskazane miejsce odbywania szkolenia.
3. Osobie, o której mowa w ust. 1, można przyznać prawo wykonywania
zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli ukończyła studia magisterskie na
kierunku weterynaria w języku polskim albo jeżeli wykazała znajomość
języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza weterynarii
potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.
4. Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, przyznaje
okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna właściwa ze względu na zamierzone
miejsce wykonywania zawodu.
5. Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Krajowa Rada Lekarsko-
Weterynaryjna.
6. Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a
wpływy z tego tytułu stanowią przychód Krajowej Rady Lekarsko-
Weterynaryjnej.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do
wykonywania zawodu lekarza weterynarii,
2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 3, oraz
wysokość opłaty za ten egzamin
- uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 1 ust. 1 i
2.

Art. 2h.

1. Lekarz weterynarii będący obywatelem państwa członkowskiego Unii
Europejskiej i posiadający prawo wykonywania zawodu lekarza
weterynarii w państwie członkowskim Unii Europejskiej może czasowo
wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
konieczności wpisu do rejestru członków okręgowej izby lekarskoweterynaryjnej
prowadzonego przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną,
jeżeli:
1) przed podjęciem czynności zawodowych, a w pilnych przypadkach
bezpośrednio po ich podjęciu, złoży we właściwej okręgowej radzie
lekarsko-weterynaryjnej pisemne oświadczenie o zamiarze
wykonywania zawodu, z podaniem miejsca i czasu jego wykonywania;
2) przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, potwierdzające jego formalne
kwalifikacje i stwierdzające, że wykonuje w tym państwie zawód
lekarza weterynarii zgodnie z obowiązującymi przepisami;
3) czas wykonywania czynności zawodowych nie przekroczy 90 dni w
ciągu roku.
2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest ważne przez okres 12
miesięcy od daty jego wydania.
3. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wydaje zainteresowanemu
lekarzowi weterynarii zaświadczenie o spełnieniu przez niego warunków,
o których mowa w ust. 1.
4. Do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przepis art. 2e ust. 4
stosuje się odpowiednio.

Art. 2i.

1. Lekarz weterynarii przy wykonywaniu zawodu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej używa tytułów zawodowych w języku polskim.
2. Lekarz weterynarii będący obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska
państwa członkowskiego Unii Europejskiej może używać tytułu
zawodowego w języku państwa, w którym tytuł ten został uzyskany, jeżeli
nie może on być właściwie przetłumaczony ze względu na brak
odpowiedniego nazewnictwa w języku polskim.
3. W przypadku gdy tytuł zawodowy, którym posługuje się lekarz weterynarii
będący obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, wymaga na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej uzyskania dodatkowych kwalifikacji, okręgowa rada lekarskoweterynaryjna
wskazuje lekarzowi weterynarii tytuł zawodowy, jakiego ma
używać.

Art. 2j.

1. Lekarz weterynarii przy wykonywaniu zawodu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej używa tytułów określających wykształcenie
w brzmieniu nadanym w języku państwa członkowskiego, w którym
uzyskał wykształcenie, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Jeżeli tytuł określający wykształcenie stosowany w państwie członkowskim
Unii Europejskiej, z którego lekarz weterynarii pochodzi lub przybywa,
może mylić się z tytułem wymagającym w Rzeczypospolitej Polskiej
uzyskania dodatkowego wykształcenia, którego dany lekarz weterynarii nie
posiada, wówczas okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wskazuje
stosowne brzmienie tytułu określającego wykształcenie, którym może
posługiwać się ten lekarz.

Art. 2k.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe rady lekarskoweterynaryjne
udzielają zainteresowanym lekarzom weterynarii informacji
o prawodawstwie polskim dotyczącym weterynarii, o uchwałach samorządu
lekarsko-weterynaryjnego regulujących zasady etyki i deontologii weterynaryjnej
oraz o możliwości nauki języka polskiego.>

Art. 3.

1. Lekarzowi weterynarii przysługuje prawo uzyskania tytułu specjalisty.
2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem
Edukacji Narodowej i po uzgodnieniu z Krajową Radą Lekarsko-Weterynaryjną
określa, w drodze rozporządzenia, tryb i szczegółowe zasady uzyskania tytułu
specjalisty przez lekarza weterynarii.

Art. 4.

Lekarz weterynarii obowiązany jest wykonywać zawód ze szczególną starannością,
w oparciu o zasady etyki i deontologii weterynaryjnej.

Art. 5.

1. Lekarza weterynarii wykonującego zawód, u którego ujawniono niedostateczne
przygotowanie zawodowe, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może
zobowiązać do odbycia przeszkolenia uzupełniającego pod rygorem utraty
prawa wykonywania zawodu.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do lekarza weterynarii, który przerwał
wykonywanie zawodu na okres dłuższy niż pięć lat.
3. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna ustala program i zasady przeszkolenia
uzupełniającego.

Art. 6.

1. Lekarz weterynarii wykazujący niezdolność do wykonywania zawodu ze
względu na stan zdrowia, stwierdzoną na podstawie orzeczenia komisji
lekarskiej, może być przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną pozbawiony
prawa wykonywania zawodu na stałe bądź zawieszony w prawie wykonywania
zawodu na okres trwania niezdolności.
2. W przypadku gdy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, odmawia
poddania się badaniu przez komisję lekarską i gdy okręgowa rada lekarskoweterynaryjna
na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że
dalsze wykonywanie zawodu grozi niebezpieczeństwem dla zdrowia ludzi lub
zwierząt, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może zawiesić lekarza
weterynarii w prawie wykonywania zawodu.
3. Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1 jest poufne.
4. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem
Zdrowia i Opieki Społecznej oraz po uzgodnieniu z Krajową Radą Lekarsko-
Weterynaryjną określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb
postępowania w sprawach o pozbawienie lub zawieszenie prawa wykonywania
zawodu oraz orzekania o niezdolności do jego wykonywania.

Art. 6a.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania
zawodu lekarza weterynarii w przypadku:
1) utraty przez lekarza weterynarii obywatelstwa polskiego lub
obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej;
2) ubezwłasnowolnienia lekarza weterynarii całkowitego lub częściowego;
3) utraty przez lekarza weterynarii praw publicznych;
4) zrzeczenia się przez lekarza weterynarii prawa wykonywania zawodu;
5) nieuiszczania składki członkowskiej przez okres dłuższy niż 1 rok;
6) upływu czasu, na jaki zostało przyznane.>

Art. 7.

1. Do uchwał organów samorządu w sprawach stwierdzania prawa wykonywania
zawodu, pozbawienia lub zawieszenia tego prawa, stosuje się przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.]
1. Do uchwał organów samorządu w sprawach przyznawania prawa
wykonywania zawodu, pozbawiania prawa bądź zawieszania w prawie
wykonywania tego zawodu z powodu niezdolności do jego wykonywania,
lub stwierdzania utraty tego prawa stosuje się przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji
administracyjnych.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może zaskarżyć prawomocną uchwałę
samorządu, podjętą w sprawach, o których mowa w ust. 1, do sądu
administracyjnego.

Rozdział 2

Zadania i zasady działania samorządu lekarzy weterynarii

Art. 8.

1. Tworzy się samorząd lekarzy weterynarii, zwany dalej “samorządem”.
2. Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swych zadań i podlega tylko
przepisom ustawy.
3. Jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są:
Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne.

Art. 9.

1. Siedzibą Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej jest miasto stołeczne
Warszawa.
2. Okręgowa izba lekarsko-weterynaryjna działa na obszarze jednego lub więcej
województw.
3. Obszar działania poszczególnych okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych
oraz ich siedziby ustala Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna, uwzględniając
zasadniczy podział terytorialny państwa.

Art. 10.

1. Zadaniem samorządu jest w szczególności:
1) sprawowanie pieczy i nadzoru nad należytym i sumiennym wykonywaniem
zawodu lekarza weterynarii;
2) ustanawianie obowiązujących lekarzy weterynarii zasad etyki i deontologii
weterynaryjnej oraz dbałość o ich przestrzeganie;
3) reprezentowanie i ochrona zawodu lekarza weterynarii;
4) integrowanie środowiska lekarsko-weterynaryjnego;
5) zajmowanie stanowiska w sprawach stanu zdrowotności zwierząt,
weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego i środowiska oraz polityki
państwa w tym zakresie;
6) współpraca z towarzystwami naukowymi, szkołami wyższymi i jednostkami
badawczo-rozwojowymi w kraju i za granicą;
7) prowadzenie instytucji samopomocowych i innych form pomocy materialnej
dla lekarzy weterynarii i ich rodzin;
8) zarządzanie majątkiem i działalnością gospodarczą izb lekarskoweterynaryjnych;
9) wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami.
2. Zadania określone w ust. 1 samorząd wykonuje w szczególności przez:
1) przyznawanie, pozbawianie, zawieszanie oraz stwierdzanie utraty
prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii;
2) prowadzenie rejestru członków izby,>
2a) prowadzenie ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt,
3) negocjowanie warunków pracy i płac;
4) sprawowanie orzecznictwa w przedmiocie orzekania o niezdolności do
wykonywania zawodu lekarza weterynarii;
5) współdziałanie w sprawach specjalizacji zawodowej;
6) opiniowanie projektów ustaw i innych aktów prawnych dotyczących
ochrony zdrowia zwierząt, weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego,
ochrony środowiska i wykonywania zawodu lekarza weterynarii bądź
występowanie o ich wydanie;
7) opiniowanie i wnioskowanie w sprawach kształcenia lekarzy weterynarii oraz
personelu pomocniczego;
8) organizowanie badań dotyczących weterynaryjnej ochrony zdrowia
publicznego i wykonywania zawodu lekarza weterynarii;
9) sprawowanie sądownictwa lekarsko-weterynaryjnego w zakresie
odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii oraz sądownictwa
polubownego;
10) występowanie w obronie interesów indywidualnych i zbiorowych członków
izb lekarsko-weterynaryjnych;
11) współdziałanie z organami administracji rządowej i jednostek samorządu
terytorialnego, samorządami zawodowymi, związkami zawodowymi i
organizacjami społecznymi w sprawach profilaktyki i lecznictwa
weterynaryjnego, poprawy warunków hodowli i warunków sanitarnych wsi,
kontroli żywności pochodzenia zwierzęcego, zwalczania zakaźnych i
pasożytniczych chorób zwierzęcych oraz chorób odzwierzęcych;
12) propagowanie zdobyczy nauk weterynaryjnych wśród lekarzy weterynarii
oraz udzielanie pomocy w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych;
13) uczestnictwo w komisjach konkursowych na stanowiska kierownicze oraz
opiniowanie kandydatów na inne stanowiska wymagające kwalifikacji
lekarza weterynarii.

Art. 11.

Uprawnienia samorządu wymienione w art. 10 ust. 2 pkt 3 i 10 nie naruszają
uprawnień związków zawodowych, wynikających z ustawy o związkach
zawodowych i Kodeksu pracy.

Art. 12.

1. Kadencja organów izb lekarsko-weterynaryjnych trwa 4 lata.
2. Tę samą funkcję w organach izb lekarsko-weterynaryjnych można pełnić nie
dłużej niż przez dwie następujące po sobie kadencje.
3. Wybory do organów izb lekarsko-weterynaryjnych odbywają się w głosowaniu
tajnym przy nieograniczonej liczbie kandydatów.
4. Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom izb lekarskoweterynaryjnych,
z wyłączeniem lekarzy zawieszonych w prawie wykonywania
zawodu.
5. Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom izb lekarsko-weterynaryjnych,
z wyłączeniem lekarzy weterynarii ukaranych karą wymienioną w art.
46 ust. 1 pkt 2 i 3.
6. Na członków sądów lekarsko-weterynaryjnych mogą kandydować lekarze
weterynarii wykonujący zawód nieprzerwanie co najmniej przez siedem lat.

Art. 13.

Mandat członka organu izby lekarsko-weterynaryjnej wygasa wskutek:
1) śmierci;
2) zrzeczenia się mandatu;
3) skreślenia z rejestru członków izby lekarsko-weterynaryjnej;
4) odwołania przez organ, który dokonał wyboru;
5) utraty obywatelstwa polskiego;
6) ukarania prawomocnym orzeczeniem sądu lekarsko-weterynaryjnego na kary
określone w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3;
7) skazania prawomocnym wyrokiem na karę dodatkową pozbawienia praw
publicznych lub zakazu wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

Art. 14.

Uchwały organów samorządu podejmowane są zwykłą większością głosów, przy
obecności co najmniej połowy członków danego organu.

Art. 15.

1. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej może zaskarżyć do Sądu
Najwyższego uchwałę organu okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej lub
Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej pod zarzutem niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę bądź ją uchyla.
2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej może zwrócić się do Krajowego
Zjazdu Lekarzy Weterynarii lub do Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej o
podjęcie uchwały w sprawie należącej do właściwości samorządu.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być rozpatrzony przez najbliższy
Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii, a przez Krajową Radę Lekarsko-
Weterynaryjną w terminie miesiąca od dnia jego wpływu.

Art. 16.

Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne
mają prawo używania pieczęci urzędowej.

Rozdział 3

Prawa i obowiązki członków

Art. 17.

1. Lekarz weterynarii, posiadający prawo wykonywania zawodu, przed podjęciem
wykonywania zawodu na terenie okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej
obowiązany jest uzyskać wpis do rejestru członków tej izby.
1a. W rejestrze, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się następujące
informacje:
1) numer wpisu;
2) imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo lekarza
weterynarii;
3) miejsce zamieszkania i adres lekarza weterynarii;
4) numer PESEL, a w stosunku do cudzoziemców numer i datę wydania
paszportu, termin ważności i nazwę organu, który wydał paszport;
5) numer i datę wydania dyplomu lekarza weterynarii oraz nazwę
ukończonej szkoły wyższej, która wydała dyplom lekarza weterynarii,
jej siedzibę i nazwę wydziału;
6) nazwę i siedzibę okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej, która
przyznała lekarzowi weterynarii prawo wykonywania zawodu, oraz
numer i datę uchwały, na mocy której przyznano lekarzowi weterynarii
prawo wykonywania zawodu;
7) numer i datę wydania zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu
lekarza weterynarii;
8) numer NIP;
9) miejsce wykonywania zawodu lekarza weterynarii;
10) adnotacje uzupełniające, dotyczące w szczególności posiadanych
kwalifikacji i tytułów zawodowych oraz stopni i tytułów naukowych;
11) informacje o ograniczeniach w wykonywaniu zawodu lekarza
weterynarii związanych z:
a) przyznaniem prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na
czas określony,
b) orzeczeniem kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza
weterynarii,
c) zawieszeniem w prawie wykonywania zawodu w przypadkach
określonych w art. 6 ust. 1 i 2,
d) tymczasowym zawieszeniem w wykonywaniu czynności
zawodowych w przypadkach określonych w art. 47;
12) datę wpisu i podpis osoby dokonującej wpisu.
1b. Lekarz weterynarii przekazuje okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej
dane objęte rejestrem, o którym mowa w ust. 1, i powiadamia o każdej
zmianie danych, o których mowa w ust. 1a pkt 3, 4, 9 i 10, w terminie 30 dni
od dnia powstania zmiany.
2. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się lekarzy weterynarii
spełniających łącznie następujące warunki:
1) posiadających prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii;
2) zamierzających wykonywać zawód na obszarze działania izby.
3. Lekarz weterynarii, spełniający warunek określony w ust. 2 pkt 1, lecz
niewykonujący zawodu, może być na swój wniosek wpisany do rejestru
członków izby.
4. W razie wykonywania zawodu na obszarze działania dwóch lub więcej
okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, lekarz weterynarii podlega wpisowi
do rejestru członków wybranej przez siebie izby.

Art. 18.

1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna skreśla lekarza weterynarii z
rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej w przypadku:
1) utraty prawa wykonywania zawodu w przypadkach określonych w art.
6a, z zastrzeżeniem ust. 2;
2) pozbawienia prawa wykonywania zawodu z mocy orzeczeń sądów
powszechnych i lekarsko-weterynaryjnych;
3) pozbawienia prawa wykonywania zawodu w przypadkach określonych
w art. 6 ust. 1;
4) przeniesienia miejsca wykonywania zawodu na teren innej izby
lekarsko-weterynaryjnej;
5) nieuiszczania składki członkowskiej przez okres dłuższy niż 1 rok;
6) śmierci.
2. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może odmówić skreślenia lekarza
weterynarii z rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej z
przyczyny wymienionej w art. 6a pkt 5, jeżeli przeciwko temu lekarzowi
toczy się postępowanie z zakresu odpowiedzialności zawodowej.>

Art. 19.

Członkowie samorządu obowiązani są:
1) przestrzegać zasad etyki i deontologii weterynaryjnej oraz innych przepisów
związanych z wykonywaniem zawodu lekarza weterynarii, a także uchwał
władz i organów samorządu lekarzy weterynarii;
2) regularnie opłacać składkę członkowską.

Art. 20.

Członkowie samorządu mają prawo:
1) wybierać i być wybierani do organów samorządu, z zastrzeżeniem art. 12 ust.
4 i 5;
2) korzystać z pomocy izb lekarsko-weterynaryjnych w zakresie rozwijania
kwalifikacji zawodowych oraz zapewnienia właściwych warunków
wykonywania zawodu;
3) korzystać z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskoweterynaryjnych;
4) korzystać ze świadczeń instytucji izb lekarsko-weterynaryjnych i działalności
samopomocowej.

Art. 21.

1. Na wniosek okręgowej lub Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej pracodawca
obowiązany jest zwolnić od pracy pracownika pełniącego określoną funkcję z
wyboru w organach izb lub wykonującego czynności na rzecz izby.
2. Izby lekarsko-weterynaryjne określają zasady i tryb zwrotu kosztów podróży
oraz innych uzasadnionych wydatków i strat poniesionych przez członków
samorządu w związku z wykonywaniem czynności na rzecz izb.

Art. 22.

1. Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę lekarzowi weterynarii
pełniącemu funkcję z wyboru w organach izb lekarsko-weterynaryjnych, o
których mowa w art. 24 pkt 2–5 oraz w art. 34 pkt 2–5, w czasie jej pełnienia,
bez uzyskania zgody właściwej rady lekarsko-weterynaryjnej.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40 Kodeksu
pracy.
3. Pracodawca nie może wypowiedzieć lekarzowi weterynarii, o którym mowa w
ust. 1, warunków pracy i płacy na jego niekorzyść, chyba że zachodzą przyczyny
określone w art. 43 Kodeksu pracy.

Rozdział 4

Okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne

Art. 23.

Okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną stanowią lekarze wpisani do rejestru jej
członków.

Art. 24.

Organami okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej są:
1) okręgowy zjazd lekarzy weterynarii;
2) okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna;
3) okręgowa komisja rewizyjna;
4) okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny;
5) okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Art. 25.

Najwyższą władzą okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej jest okręgowy zjazd
lekarzy weterynarii.

Art. 26.

1. Okręgowy zjazd lekarzy weterynarii odbywa się co roku, a zjazd
sprawozdawczo-wyborczy co cztery lata, w terminach ustalanych przez
okręgową radę lekarsko-weterynaryjną.
2. W okręgowym zjeździe lekarzy weterynarii uczestniczą delegaci, a w zjeździe
sprawozdawczo-wyborczym oprócz delegatów mogą uczestniczyć z głosem
doradczym także niebędący delegatami członkowie ustępujących organów izby,
o których mowa w art. 24 pkt 2–5.
3. Wybory delegatów na okręgowy zjazd lekarzy weterynarii są przeprowadzane w
rejonach wyborczych pokrywających się z powiatami, z zastrzeżeniem ust. 4.
4. W przypadku powiatów, w których liczba lekarzy weterynarii przekracza 150,
rejony wyborcze ustala Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna.
5. Zasady przeprowadzania wyboru delegatów określa regulamin wyborów, o
którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 6.
6. W rejonowym zebraniu wyborczym bierze udział co najmniej 1/2 członków
okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej wykonujących zawód na terenie rejonu
wyborczego.

Art. 26a.

1. Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii zwołuje okręgowa rada
lekarsko-weterynaryjna:
1) z własnej inicjatywy;
2) na wniosek Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej;
3) na wniosek okręgowej komisji rewizyjnej;
4) na wniosek co najmniej 1/5 członków okręgowej izby lekarskoweterynaryjnej.
2. Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii zwołuje się w ciągu miesiąca
od dnia wpływu wniosku w sprawie jego zwołania.
3. Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii obraduje nad sprawami, dla
których został zwołany.

Art. 27.

Okręgowy zjazd lekarzy weterynarii w szczególności:
1) podejmuje uchwały w sprawach objętych zakresem działania izby;
2) ustala zasady gospodarki finansowej izby oraz uchwala budżet izby;
3) rozpatruje i zatwierdza sprawozdania okręgowej rady lekarskoweterynaryjnej,
okręgowej komisji rewizyjnej, okręgowego sądu lekarskoweterynaryjnego
i okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej;
4) ustala organizację organów izby i tryb ich działania;
5) ustala liczbę członków organów izby i zastępców rzecznika
odpowiedzialności zawodowej;
6) dokonuje wyboru prezesa i członków okręgowej rady lekarskoweterynaryjnej,
członków okręgowej komisji rewizyjnej, członków
okręgowego sądu lekarsko-weterynaryjnego oraz okręgowego rzecznika
odpowiedzialności zawodowej i jego zastępców;
7) dokonuje wyboru delegatów na Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii;
8) ustala wysokość składki członkowskiej.

Art. 28.

1. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wybiera spośród swoich członków
prezydium. Prezydium stanowią: prezes oraz wybrani przez radę wiceprezesi,
sekretarz, skarbnik i członkowie.
2. Prezydium okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej działa w imieniu rady w
sprawach określonych jej uchwałą.

Art. 29.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna kieruje działalnością izby w okresie
pomiędzy okręgowymi zjazdami lekarzy weterynarii, a w szczególności:
1) wykonuje zadania i czynności określone w art. 10, z wyjątkiem ustanawiania
zasad etyki i deontologii weterynaryjnej oraz sprawowania sądownictwa
lekarsko-weterynaryjnego;
2) wykonuje uchwały okręgowego zjazdu lekarzy weterynarii;
3) składa przed okręgowym zjazdem lekarzy weterynarii sprawozdanie z
działalności oraz wykonania budżetu;
4) prowadzi bieżące sprawy izby;
5) wykonuje zadania zlecone przez Krajową Radę Lekarsko-Weterynaryjną.

Art. 30.

Przewodniczącemu okręgowej komisji rewizyjnej, przewodniczącemu okręgowego
sądu lekarsko-weterynaryjnego oraz okręgowemu rzecznikowi odpowiedzialności
zawodowej służy prawo do udziału w posiedzeniach okręgowej rady lekarskoweterynaryjnej
i jej prezydium.

Art. 31.

Okręgowa komisja rewizyjna:
1) kontroluje działalność finansową i gospodarczą izby;
2) występuje z wnioskiem o udzielenie absolutorium okręgowej radzie lekarskoweterynaryjnej.

Art. 32.

Okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny rozpatruje sprawy z zakresu
odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii oraz sprawuje sądownictwo
polubowne.

Art. 33.

Okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej prowadzi postępowanie w
sprawach odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii.

Rozdział 5

Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna

Art. 34.

Organami Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej są:
1) Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii;
2) Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna;
3) Krajowa Komisja Rewizyjna;
4) Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny;
5) Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej.

Art. 35.

Najwyższą władzą samorządu jest Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii.

Art. 36.

1. W Krajowym Zjeździe Lekarzy Weterynarii biorą udział delegaci wybrani przez
okręgowe zjazdy lekarzy weterynarii oraz z głosem doradczym – niebędący
delegatami – członkowie ustępujących organów Izby.
2. Liczbę delegatów określa Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna zgodnie z
regulaminem, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 6.
3. Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii zwołuje Krajowa Rada Lekarsko-
Weterynaryjna co 4 lata.
4. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii zwołuje Krajowa Rada
Lekarsko-Weterynaryjna:
1) na wniosek Krajowej Komisji Rewizyjnej;
2) z własnej inicjatywy;
3) na wniosek co najmniej 1/5 okręgowych rad lekarsko-weterynaryjnych.
5. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii powinien być zwołany w
ciągu 3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o zwołanie Zjazdu i obraduje nad
sprawami, dla których został zwołany.

Art. 37.

Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii w szczególności:
1) uchwala zasady etyki i deontologii weterynaryjnej;
2) uchwala program działalności samorządu;
3) rozpatruje i zatwierdza sprawozdania organów Krajowej Izby Lekarsko-
Weterynaryjnej;
4) uchwala regulaminy organów Izby;
5) ustala liczbę członków organów Izby i zastępców Krajowego Rzecznika
Odpowiedzialności Zawodowej;
6) wybiera Prezesa oraz członków Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,
Krajowej Komisji Rewizyjnej, Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego
oraz Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i jego zastępców;
7) ustala zasady określania wysokości i podziału składki członkowskiej.

Art. 38.

1. W skład Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej wchodzą: Prezes Krajowej
Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd
Lekarzy Weterynarii i prezesi okręgowych rad lekarsko-weterynaryjnych.
2. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna wybiera spośród swoich członków
Prezydium. Prezydium stanowią: Prezes oraz wybrani przez Radę wiceprezesi,
sekretarz, skarbnik i członkowie.
3. Prezydium Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej działa w imieniu Rady w
sprawach określonych jej uchwałą.

Art. 39.

1. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna kieruje działalnością samorządu w
okresie między Krajowymi Zjazdami Lekarzy Weterynarii, a w szczególności:
1) wykonuje uchwały Krajowego Zjazdu Lekarzy Weterynarii;
2) czuwa nad prawidłową realizacją zadań samorządu;
3) koordynuje i nadzoruje działalność okręgowych rad lekarskoweterynaryjnych;
4) reprezentuje zawód lekarza weterynarii;
5) uchwala ramowe regulaminy organizacji i trybu działania organów
okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych;
6) uchwala regulamin wyborów do organów samorządu oraz tryb odwoływania
członków tych organów;
7) określa zasady podejmowania uchwał przez organy samorządu;
8) ustala tryb postępowania w sprawach o niedostateczne przygotowanie
zawodowe;
9) uchwala zasady gospodarki finansowej samorządu;
10) wybiera Prezesa Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej oraz Krajowego
Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, jeżeli ich mandat wygasł w czasie
kadencji;
11) rozpatruje odwołania od uchwał okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych;
12) analizuje i opiniuje kierunki rozwoju ochrony zdrowia zwierząt;
13) negocjuje warunki pracy i płac lekarzy weterynarii;
14) uchwala budżet Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej oraz rozpatruje
sprawozdania z jego wykonania;
15) ustala minimalną wysokość składki członkowskiej [.] < ; >
16) prowadzi Centralny Rejestr Lekarzy Weterynarii Rzeczypospolitej
Polskiej;
17) określa jednolite zasady numerowania zaświadczeń o prawie
wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez okręgowe rady
lekarsko-weterynaryjne, sposób prowadzenia rejestru członków
okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej, a także przekazywania
danych z tego rejestru do Centralnego Rejestru Lekarzy Weterynarii
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna uchyla uchwały okręgowych rad
lekarsko-weterynaryjnych sprzeczne z prawem lub uchwałami i regulaminami
wydanymi na podstawie ustawy.
3. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna może zwrócić się do okręgowej rady
lekarsko-weterynaryjnej o podjęcie uchwały w określonej sprawie należącej do
zakresu działania rady. Uchwała rady powinna być podjęta w ciągu miesiąca od
dnia doręczenia uchwały Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej.
4. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna może prowadzić działalność
wydawniczą.

Art. 40.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna przedstawia Radzie Ministrów coroczne
informacje o działalności samorządu.

Art. 41.

Przewodniczącemu Krajowej Komisji Rewizyjnej, przewodniczącemu Krajowego
Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego oraz Krajowemu Rzecznikowi Odpowiedzialności
Zawodowej służy prawo udziału w posiedzeniach Krajowej Rady Lekarsko-
Weterynaryjnej i jej Prezydium.

Art. 42.

Krajowa Komisja Rewizyjna:
1) kontroluje finansową i gospodarczą działalność Krajowej Izby Lekarsko-
Weterynaryjnej oraz wykonanie uchwał Krajowego Zjazdu Lekarzy
Weterynarii;
2) sprawuje nadzór nad działalnością okręgowych komisji rewizyjnych;
3) zgłasza wniosek w sprawie absolutorium dla Krajowej Rady Lekarsko-
Weteryna-ryjnej.

Art. 43.

Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny:
1) rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy
weterynarii;
2) składa Krajowej Radzie Lekarsko-Weterynaryjnej okresowe informacje o
stanie prowadzonych spraw.

Art. 44.

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej:
1) prowadzi postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej lekarzy
weterynarii;
2) sprawuje nadzór nad działalnością okręgowych rzeczników
odpowiedzialności zawodowej;
3) składa Krajowej Radzie Lekarsko-Weterynaryjnej okresowe informacje o
stanie prowadzonych spraw.

Rozdział 6

Odpowiedzialność zawodowa

Art. 45.

Członkowie samorządu podlegają odpowiedzialności zawodowej przed sądami
lekarsko-weterynaryjnymi za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii
weterynaryjnej oraz za naruszenie przepisów o wykonywaniu zawodu lekarza
weterynarii.

Art. 46.

1. Sąd lekarsko-weterynaryjny może orzekać następujące kary:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na okres od
trzech miesięcy do trzech lat;
4) pozbawienie prawa wykonywania zawodu.
2. Lekarz weterynarii, wobec którego sąd lekarsko-weterynaryjny orzekł w drugiej
instancji karę wymienioną w ust. 1 pkt 3 i 4, ma prawo wniesienia odwołania do
właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu
apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia
doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
3. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania
cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

Art. 47.

1. Lekarz weterynarii, wobec którego sąd lekarsko-weterynaryjny orzekł w
pierwszej instancji karę wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4, może być przez
ten sąd tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych.
Postanowienie o zawieszeniu wydaje sąd lekarsko-weterynaryjny z urzędu lub
na wniosek rzecznika odpowiedzialności zawodowej.
2. Postanowienie sądu lekarsko-weterynaryjnego o tymczasowym zawieszeniu w
wykonywaniu czynności zawodowych jest natychmiast wykonalne.
3. Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia trwa dłużej niż trzy miesiące, Krajowy
Sąd Lekarsko-Weterynaryjny bada z urzędu zasadność zawieszenia.

Art. 48.

1. W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania w drodze rewizji
nadzwyczajnej lub w wyniku wznowienia postępowania, lekarzowi weterynarii
przysługuje roszczenie o odszkodowanie w stosunku do izby lekarskoweterynaryjnej,
której sąd wydał uchylone orzeczenie.
2. Roszczenie wygasa w razie niezłożenia wniosku w terminie rocznym od daty
uprawomocnienia się orzeczenia.
3. W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.
obecnie: kasacji

Art. 49.

Na wniosek lekarza weterynarii orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu
postępowania w sprawie z zakresu odpowiedzialności zawodowej podlega
opublikowaniu w organie prasowym samorządu.

Art. 50.

1. Sprawy odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii rozpatrują okręgowe
sądy lekarsko-weterynaryjne i Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny.
2. Okręgowe sądy lekarsko-weterynaryjne orzekają we wszystkich sprawach jako
pierwsza instancja, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 2. W sprawach odpowiedzialności
zawodowej członków okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej i okręgowej
komisji rewizyjnej orzeka okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny wyznaczony
przez Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny.
3. Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny:
1) rozpatruje odwołania od orzeczeń okręgowych sądów lekarskoweterynaryjnych;
2) orzeka jako pierwsza instancja w sprawach odpowiedzialności zawodowej
członków: Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, Krajowej Komisji
Rewizyjnej, Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego, Krajowego
Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i jego zastępców, a także
okręgowych sądów lekarsko-weterynaryjnych oraz okręgowych rzeczników
odpowiedzialności zawodowej i ich zastępców;
3) rozpatruje w innym składzie odwołania od orzeczeń wydanych w trybie
określonym w pkt 2.

Art. 51.

1. Kary nagany i zawieszenia prawa wykonywania zawodu pociągają za sobą utratę
prawa wybieralności do organów izb lekarsko-weterynaryjnych do czasu
usunięcia z rejestru ukaranych wzmianki o ukaraniu.
2. Lekarz weterynarii zawieszony w prawie wykonywania zawodu nie może
wykonywać zawodu w żadnej formie.
[3. Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu powoduje skreślenie z listy
lekarzy weterynarii bez prawa ubiegania się o ponowny wpis.]
<3. Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu powoduje skreślenie z
rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej bez prawa
ubiegania się o ponowne uzyskanie prawa wykonywania zawodu lekarza
weterynarii.
4. W razie prawomocnego ukarania karą wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4,
stosunek pracy lekarza weterynarii wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to
pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o
pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Art. 52.

Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej o ten sam czyn toczy
się niezależnie od postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego
wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy szczególne przewidują
takie postępowanie. Może być jednak ono zawieszone do czasu ukończenia
postępowania karnego.

Art. 53.

1. Postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej nie wszczyna się, a
wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność, która według Kodeksu
postępowania karnego wyłącza ściąganie.
2. W razie śmierci obwinionego przed ukończeniem postępowania w sprawach
odpowiedzialności zawodowej, toczy się ono dalej, jeżeli zażąda tego w terminie
dwumiesięcznym od daty zgonu obwinionego jego małżonek, krewny w linii
prostej, brat lub siostra.

Art. 54.

1. Jeżeli w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej świadek
lub biegły nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia albo bezpodstawnie
odmawia zeznań, sąd lekarsko-weterynaryjny może zwrócić się do sądu
rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby wezwanej o
przesłuchanie jej w charakterze świadka lub biegłego na okoliczności wskazane
przez sąd lekarsko-weterynaryjny. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia
strony, a protokół przesłuchania przesyła sądowi lekarsko-weteryjaryjnemu.
2. Przepis ust.1 stosuje się odpowiednio, jeżeli świadek lub biegły nie stawił się bez
usprawiedliwienia na wezwanie rzecznika odpowiedzialności zawodowej albo
bezpodstawnie odmawia złożenia przed nim zeznań.

Art. 56.

1. Nie można wszczynać postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej,
jeżeli od chwili popełnienia czynu upłynęły trzy lata.
2. Jeżeli czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie odpowiedzialności
zawodowej następuje nie wcześniej niż przedawnienie karne.
3. Bieg przedawnienia przerywa każda czynność rzecznika odpowiedzialności
zawodowej.
4. Karalność przewinienia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło pięć lat.

Art. 57.

Oskarżycielem w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej jest
właściwy rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Art. 58.

Obwiniony może przybrać w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności
zawodowej obrońców spośród lekarzy weterynarii lub adwokatów.

 

Art. 59.

Członkowie sądów lekarsko-weterynaryjnych w zakresie orzekania są niezawiśli i
podlegają tylko ustawom oraz obowiązującym zasadom etyki i deontologii
weterynaryjnej.

Art. 60.

1. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna prowadzi rejestr ukaranych.
2. Usunięcie z rejestru wzmianki o ukaraniu następuje z urzędu po upływie:
1) trzech lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą
upomnienia lub nagany;
2) pięciu lat od odbycia kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu;
jeżeli lekarz weterynarii nie zostanie w tym czasie ukarany lub nie zostanie
wszczęte przeciw niemu postępowanie w sprawie odpowiedzialności
zawodowej.
3. Nie usuwa się wzmianki o karze pozbawienia prawa wykonywania zawodu.

Art. 62.

1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do postępowania w
przedmiocie odpowiedzialności zawodowej stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania karnego.
2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem
Sprawiedliwości i w uzgodnieniu z Krajową Radą Lekarsko-Weterynaryjną
określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy dotyczące
postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii.

Rozdział 7

Polubowne rozstrzyganie sporów

Art. 63.

1. Okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny, za pisemną zgodą stron, może
rozpatrywać, jako sąd polubowny, spory między lekarzami weterynarii oraz
między lekarzami weterynarii a innymi pracownikami instytucji
weterynaryjnych, a także między lekarzami weterynarii a innymi osobami lub
instytucjami, jeżeli spory te dotyczą wykonywania zawodu lekarza weterynarii.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sądy lekarsko-weterynaryjne stosują
odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o sądach
polubownych.

Rozdział 8

Majątek i gospodarka finansowa

Art. 64.

1. Majątek izb lekarsko-weterynaryjnych stanowią fundusze oraz ruchomości i
nieruchomości, a w szczególności:
1) składki członkowskie;
2) zapisy, darowizny, dotacje;
3) wpływy z działalności gospodarczej;
4) inne wpływy.
2. Majątkiem izb lekarsko-weterynaryjnych zarządzają właściwe rady lekarskoweterynaryjne.

Art. 65.

Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w sprawach
odpowiedzialności zawodowej podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Rozdział 9

Przepisy szczególne, przejściowe i końcowe

Art. 66.

Lekarze weterynarii, którzy w dniu wejścia w życie ustawy posiadali uprawnienie do
wykonywania zawodu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów i zawód
ten wykonywali, zostają z urzędu wpisani do rejestru członków okręgowej izby
lekarsko-weterynaryjnej, na której obszarze wykonują zawód.

Art. 68.

1. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, jakie
czynności z zakresu zadań lekarza weterynarii, o których mowa w art. 1 ust. 1,
mogą być wykonywane przez osoby nieposiadające tytułu lekarza weterynarii,
oraz określi kwalifikacje tych osób, uwzględniając konieczność sprawowania
nadzoru przez lekarza weterynarii przy wykonywaniu niektórych czynności.
(ust. 1 w brzmieniu, które weszło w życie od 5.10.2001 r. - Dz.U. z 2001 r. Nr
101, poz. 1089 - niezgodny z Konstytucją i traci moc z dniem 18.03.2004 r.,
wyrok TK Dz.U. 2003 r. Nr 59, poz. 532).
2. Osoby wymienione w ust. 1, które na podstawie dotychczasowych przepisów
nabyły uprawnienia do wykonywania czynności weterynaryjnych samodzielnie
lub pod nadzorem lekarza weterynarii i do czasu wejścia w życie ustawy z dnia
24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt
rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 1997 r.
Nr 60, poz. 369) prowadziły zarejestrowaną działalność gospodarczą w tej
dziedzinie, zachowują dotychczasowe uprawnienia.

Art. 69.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw rolnictwa oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-
Weterynaryjnej, w drodze rozporządzenia, określi oznakowanie, tryb i zasady
wystawiania przez lekarzy weterynarii recept na produkty lecznicze lub leki
recepturowe przeznaczone dla ludzi, które będą stosowane u zwierząt w sytuacji gdy
brak jest weterynaryjnego produktu leczniczego dopuszczonego do obrotu, z
uwzględnieniem w szczególności grup zwierząt, przypadków oraz warunków, z
zachowaniem których mogą być wystawiane recepty, oraz ich wzór uprawniający do
nabycia produktów leczniczych za opłatą, sposób zaopatrywania w druki recept,
kontroli ich wystawiania, realizacji i stosowania.

Art. 73.

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc:
1) dekret z dnia 7 grudnia 1945 r. o wykonywaniu praktyki lekarskoweterynaryjnej
(Dz.U. z 1945 r. Nr 58, poz. 337);
2) dekret z dnia 24 września 1947 r. o rejestracji pracowników służby
weterynaryjnej (Dz.U. z 1947 r. Nr 61, poz. 338);
3) ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o planowym rozmieszczeniu lekarzy
weterynaryjnych (Dz.U. z 1949 r. Nr 25, poz. 178).

Art. 74.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że
przepisy art. 21, 22, 70 i 71 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.


 

 

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze.
Zaloguj się teraz.
Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się!

Wiadomości

Nie jesteś zalogowany.

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 332 gości 

Tagi

Dysplazja stawu łokciowego Młodzieńcze zapalenie kości Nowofunland Rottweiler Wsparcie żywieniowe kotów z brakiem łaknienia chudnięcie dyskopatia dysplazja kot koty kulawizna leczenie lekarz weterynarii oddychanie pies pies kuleje praca dla weterynarza psy weterynaria weterynarz