Twój profil

Witaj!              | 
Stona główna Dla weterynarzy Prawo weterynaryjne USTAWA z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu
USTAWA z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu PDF Drukuj Email
Wpisany przez Maciek Sz   
sobota, 18 listopada 2006 00:51
USTAWA z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu

USTAWA

z dnia 10 grudnia 2003 r.

o kontroli weterynaryjnej w handlu(1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1.

1. Ustawa określa zasady przeprowadzania:
1) kontroli weterynaryjnej w handlu:
a) zwierzętami i produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w
załączniku nr 1,
b) produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2;
2) kontroli dokumentów zootechnicznych w handlu zwierzętami wymienionymi w
przepisach wskazanych w części II załącznika nr 1.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do kontroli weterynaryjnej zwierząt domowych
towarzyszących osobom fizycznym odpowiedzialnym za te zwierzęta, które są
wprowadzane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innych państw
członkowskich w celach niehandlowych.

Art. 2.

Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) kontrola weterynaryjna - kontrolę fizyczną lub inne czynności administracyjne
w odniesieniu do zwierząt i produktów wymienionych w przepisach
wskazanych w załączniku nr 1 oraz produktów wymienionych w przepisach
wskazanych w załączniku nr 2, mające na celu bezpośrednio lub pośrednio
ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt;
2) kontrola zootechniczna - kontrolę fizyczną lub inne czynności administracyjne w
odniesieniu do zwierząt, o których mowa w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 1, mające na celu bezpośrednio lub pośrednio doskonalenie ras zwierząt;
3) państwo członkowskie - terytorium państwa będącego członkiem Unii
Europejskiej;
4) państwo trzecie - terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej;
5) handel - swobodny obrót pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu
art. 23 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
6) gospodarstwo - gospodarstwo rolne lub pomieszczenia podmiotu zajmującego
się obrotem lub pośrednictwem w obrocie zwierzętami położone na terytorium
państwa członkowskiego, w których są utrzymywane lub regularnie
przetrzymywane zwierzęta wymienione w przepisach wskazanych w załączniku
nr 1, a w przypadku zwierząt koniowatych - gospodarstwo rolne, ośrodek
treningowy, stajnię, zagrodę lub pomieszczenie, w których zwierzęta są
zwyczajowo przetrzymywane lub hodowane;
7) zakład - przedsiębiorstwo, w którym wytwarza się, składuje lub przetwarza
produkty wskazane w przepisach wymienionych w załączniku nr 2;
8) centrum (organizacja) - przedsiębiorstwo, w którym produkuje się, składuje,
przetwarza lub dokonuje jakichkolwiek innych czynności w odniesieniu do
produktów wskazanych w przepisach wymienionych w załączniku nr 1;
9) właściwa władza - organ centralny państwa członkowskiego właściwy do
przeprowadzania kontroli weterynaryjnej albo zootechnicznej lub organ,
któremu takie kompetencje zostały przekazane;
10) urzędowy lekarz weterynarii - lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwe
władze państwa członkowskiego;
11) państwo wysyłki - terytorium państwa członkowskiego, z którego zwierzęta i
produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz
produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 są wysyłane
do innego państwa członkowskiego;
12) państwo przeznaczenia - państwo członkowskie, do którego zwierzęta i
produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz
produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 są wysyłane
z innego państwa członkowskiego.


Rozdział 2

Kontrola weterynaryjna w handlu zwierzętami i produktami wymienionymi
w przepisach wskazanych w załączniku nr 1

Art. 3.

1. Zwierzęta i produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, mogą być
przedmiotem handlu, jeżeli:
1) spełniają wymagania określone w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu
chorób zakaźnych oraz w przepisach o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt
gospodarskich, które wdrażają przepisy Unii Europejskiej wskazane w części I i
II załącznika nr 1, a zwierzęta i produkty wskazane w części III załącznika nr 1
spełniają wymagania zdrowotne dla zwierząt państwa przeznaczenia;
2) pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji) podlegających regularnym
kontrolom weterynaryjnym, o których mowa w art. 6;
3) są oznakowane zgodnie z przepisami Unii Europejskiej o identyfikacji
i rejestracji zwierząt ;
4) są zarejestrowane w sposób umożliwiający odnalezienie gospodarstwa lub centrum
(organizacji), z którego pochodzą lub w którym znajdowały się podczas
przemieszczania na terytorium Unii Europejskiej, w rozumieniu przepisów o
weterynaryjnej kontroli granicznej;
5) podczas transportu towarzyszy im świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o
których mowa w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych
oraz w przepisach o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich,
które wdrażają przepisy Unii Europejskiej wskazane w części I i II załącznika
nr 1, a w przypadku zwierząt lub produktów wskazanych w części III załącznika
nr 1 - świadectwo zdrowia lub inne dokumenty określone przez państwo przeznaczenia;
6) w przypadku zwierząt wrażliwych na choroby lub produktów pochodzących od
takich zwierząt:
a) nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub regionów
objętych zakazami lub ograniczeniami wprowadzonymi zgodnie z przepisami
Unii Europejskiej o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, z powodu
podejrzenia lub wystąpienia chorób wymienionych w załączniku nr 3 lub z
powodu wprowadzenia środków zapobiegawczych,
b) nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub regionów
objętych zakazami lub ograniczeniami z powodu podejrzenia lub wystąpienia
chorób niewymienionych w załączniku nr 3 lub z powodu wprowadzenia
środków zapobiegawczych,
c) przeznaczonych do gospodarstw lub centrów (organizacji) znajdujących się
w państwie członkowskim, które uzyskały dodatkowe gwarancje, zgodnie z
przepisami Unii Europejskiej, lub do państwa uznanego, zgodnie z przepisami
Unii Europejskiej, w całości lub części za wolne od chorób innych niż
wymienione w załączniku nr 3 - pochodzą z gospodarstw, które zapewniają
spełnienie równoważnych gwarancji wymaganych przez to państwo,
d) przeznaczonych do państwa członkowskiego lub jego części, które uzyskało
dodatkowe gwarancje, o których mowa w lit. c - pochodzą z gospodarstw,
centrów (organizacji) lub regionów, które zapewniają spełnienie takich
gwarancji.
2. Świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5, wystawiane
przez powiatowego lekarza weterynarii nadzorującego gospodarstwo, zakład lub
centrum (organizację), z którego pochodzą zwierzęta lub produkty, a w przypadku
dokumentów wymaganych na podstawie przepisów zootechnicznych, wymienionych
w części II załącznika nr 1, wystawione przez związek hodowców lub inny podmiot
prowadzący księgę zwierząt hodowlanych lub rejestr zwierząt hodowlanych towarzyszą
zwierzętom lub produktom do miejsca ich przeznaczenia.
3. Powiatowy lekarz weterynarii wystawia świadectwa i inne dokumenty, o których
mowa w ust. 1 pkt 5, po sprawdzeniu, że gospodarstwo, centrum (organizacja) spełniają
wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 6.
4. W przypadku transportu zwierząt lub produktów do kilku miejsc przeznaczenia zwierzęta
i produkty rozdziela się na tyle partii, ile jest miejsc przeznaczenia, a każdej
partii towarzyszy świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5.

Art. 4.

1. W przypadku gdy zwierzęta lub produkty wymienione w przepisach, wskazanych w
częściach I i II załącznika nr 1, które spełniają wymagania określone w przepisach
Unii Europejskiej, są przeznaczone do wywozu do państwa trzeciego przez terytorium
innego państwa członkowskiego, to ich transport pozostaje pod dozorem celnym
do miejsca opuszczenia terytorium Unii Europejskiej, z wyjątkiem szczególnych
okoliczności wymagających natychmiastowego działania związanych z dobrostanem
zwierząt, po uzyskaniu pozwolenia właściwej władzy zgodnie z odrębnymi
przepisami Unii Europejskiej.
2. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozwolenie, o którym mowa w ust. 1,
wydaje powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji.
3. W przypadku wywozu zwierząt i produktów niespełniających wymagań określonych
w przepisach Unii Europejskiej lub w przypadku zwierząt i produktów wymienionych
w części III załącznika nr 1 mogą być one transportowane przez terytorium innego
państwa członkowskiego, jeżeli na ten transport udzieliła pozwolenia właściwa władza
państwa członkowskiego, przez którego terytorium przesyłka jest transportowana.
4. W przypadku gdy zwierzęta i produkty, o których mowa w ust. 3, są transportowane
przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozwolenie wydaje Główny Lekarz Weterynarii
w drodze decyzji.


Art. 5.

1. Jeżeli zwierzęta, wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, są przeznaczone
do uboju w ramach krajowego programu zwalczania chorób niewymienionych
w załączniku nr 3, to zwierzęta te i produkty od nich pochodzące, wymienione
w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, nie mogą być wysyłane do innego państwa
członkowskiego.
2. Jeżeli zwierzęta i produkty, wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr
1, są objęte zakazem wprowadzania na rynek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
ze względu na ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt, zgodnie z postanowieniami
art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, to nie mogą być one wysyłane
do innego państwa członkowskiego.

Art. 6.

1. Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego lekarza weterynarii
badań monitorujących, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, powiatowy lekarz
weterynarii dokonuje kontroli weterynaryjnej w gospodarstwach, centrach (organizacjach),
w zatwierdzonych punktach skupu oraz miejscach gromadzenia zwierząt,
w celu zapewnienia, aby zwierzęta lub produkty przeznaczone do handlu spełniały
wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej, a w szczególności określone
w art. 3 ust. 1 pkt 3-5.
2. W przypadku wątpliwości co do spełniania przez zwierzęta lub produkty wymagań
określonych w przepisach Unii Europejskiej powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza
wszelkie niezbędne kontrole, a jeżeli zostaną potwierdzone nieprawidłowości,
podejmuje właściwe działania włącznie z nakazaniem izolacji gospodarstwa lub
centrum (organizacji) na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 7.

1. Zwierzęta lub produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1
mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli posiadacze tych
zwierząt lub produktów zapewnią spełnianie wymagań zdrowotnych lub zootechnicznych
określonych w przepisach Unii Europejskiej lub, w kwestiach nieuregulowanych
tymi przepisami, w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu
chorób zakaźnych lub organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich na
wszystkich etapach produkcji i wprowadzania na rynek.
2. Niezależnie od wymagań, o których mowa w ust. 1, zwierzęta lub produkty, wymienione
w przepisach wskazanych w częściach I i II załącznika nr 1, mogą być wysyłane
do innego państwa członkowskiego, jeżeli zostały poddane kontroli weterynaryjnej
przeprowadzanej w takim zakresie, jakby były przeznaczone na rynek krajowy,
chyba że przepisy Unii Europejskiej stanowią inaczej.
3. Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego,
jeżeli są przewożone odpowiednimi środkami transportu spełniającymi
wymagania higieniczne na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 8.

Powiatowy lekarz weterynarii, który wystawił świadectwo zdrowia lub inny dokument
towarzyszący zwierzętom lub produktom, przekazuje, w dniu wystawienia tego dokumentu
lub świadectwa, za pośrednictwem elektronicznego systemu wymiany informacji,
organowi centralnemu państwa członkowskiego właściwemu do przeprowadzania kontroli
weterynaryjnej oraz organowi, któremu takie kompetencje zostały przekazane, właściwemu
ze względu na miejsce przeznaczenia, wymagane informacje o tych zwierzętach
lub produktach.

Art. 9.

1. Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia zwierząt lub produktów
ustalić, za pomocą niedyskryminujących kontroli weterynaryjnych, że wymagania określone w art. 3-6 zostały spełnione, w tym może pobrać próbki do badań
zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.
2. Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas transportu
zwierząt lub produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od właściwej
władzy państwa, przez terytorium którego zwierzęta lub produkty były transportowane,
że zachodzi podejrzenie naruszenia przepisów Unii Europejskiej.

Art. 10.

1. Jeżeli zwierzęta wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, pochodzące
z innego państwa członkowskiego, są przeznaczone do:
1) zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt w rozumieniu
przepisów Unii Europejskiej - to podmiot prowadzący taki punkt skupu lub
miejsce gromadzenia zwierząt przyjmuje zwierzęta, które spełniają wymagania,
o których mowa w art. 3 i 4; powiatowy lekarz weterynarii sprawdza za pomocą
niedyskryminujących kontroli świadectwa zdrowia lub inne dokumenty towarzyszące
zwierzętom w zakresie spełniania przez nie tych wymagań;
2) rzeźni będącej pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii - to lekarz ten
zapewnia, w szczególności na podstawie kontroli świadectw zdrowia lub innych
dokumentów towarzyszących zwierzętom, że tylko zwierzęta spełniające
wymagania, o których mowa w art. 3 i 4, są poddawane ubojowi; podmiot prowadzący
rzeźnię poddaje ubojowi zwierzęta, jeżeli spełniają wymagania, o których
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3-5;
3) zarejestrowanego podmiotu rozdzielającego przesyłki zwierząt lub innego podmiotu
niepodlegającego stałemu nadzorowi powiatowego lekarza weterynarii -
taki podmiot uznaje się za odbiorcę zwierząt;
4) gospodarstw lub centrów (organizacji), w przypadku gdy podczas transportu nastąpi
częściowe wyładowanie przesyłki tych zwierząt - to każdemu wyładowanemu
zwierzęciu lub partii zwierząt towarzyszy oryginał świadectwa zdrowia
lub innego dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, do chwili dostarczenia
tej przesyłki do odbiorcy wskazanego w tym świadectwie lub innym dokumencie.
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed dokonaniem podziału przesyłki
zwierząt lub dalszym wprowadzaniem ich na rynek sprawdzają, czy są one oznakowane
i zaopatrzone w świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w
art. 3 ust. 1 pkt 3-5, a w przypadku stwierdzenia braków lub nieprawidłowości powiadamiają
o nich niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii oraz izolują przesyłkę
zwierząt do czasu podjęcia przez tego lekarza decyzji dotyczącej tej przesyłki.
3. Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed zarejestrowaniem ich przez powiatowego
lekarza weterynarii składają oświadczenie, w którym zobowiązują się do
spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 2. Powiatowy lekarz weterynarii przez
wyrywkowe kontrole sprawdza, czy warunki te są spełnione.
4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów wymienionych w
przepisach wskazanych w załączniku nr 1.

Art. 11.

1. Odbiorcy przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów wymienieni w świadectwie
zdrowia lub innym dokumencie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5:
1) zgłaszają z wyprzedzeniem jednego dnia, a w uzasadnionych przypadkach
dwóch dni, na żądanie powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu
na miejsce przeznaczenia przesyłki oraz w zakresie niezbędnym do przeprowadzania
kontroli, o których mowa w art. 10, przywóz zwierząt lub produktów z
innego państwa członkowskiego, podając rodzaj przesyłki i przewidywany czas
jej przybycia;
2) przechowują przez okres jednego roku świadectwa zdrowia oraz inne dokumenty
w celu przedłożenia ich organom Inspekcji Weterynaryjnej.
2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zarejestrowanych koni posiadających dokument
identyfikacyjny określony w przepisach Unii Europejskiej o identyfikacji i rejestracji
zwierząt koniowatych.

Art. 12.

1. Jeżeli przepisy Unii Europejskiej lub w przypadkach nieuregulowanych przez prawo
Unii Europejskiej przepisy o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych
przewidują poddanie zwierząt kwarantannie, to przeprowadza się ją w gospodarstwie
przeznaczenia.
2. Jeżeli jest to uzasadnione ochroną zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, powiatowy
lekarz weterynarii może wydać decyzję o skierowaniu przesyłki zwierząt do
stacji kwarantanny. Stacja kwarantanny jest w takim przypadku uważana za miejsce
przeznaczenia tej przesyłki.
3. W przypadku skierowania przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny, o której mowa
w ust. 2, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję Europejską, wskazując
powody podjęcia takiej decyzji.

Art. 13.

1. Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych, granicznych posterunkach
kontroli, przez które zwierzęta i produkty wymienione w przepisach wskazanych
w załączniku nr 1, pochodzące z państw trzecich, są wprowadzane na terytorium
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej:
1) graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli świadectw zdrowia oraz dokumentów
towarzyszących zwierzętom i produktom;
2) zwierzęta i produkty wysyłane z państwa członkowskiego do innego państwa
członkowskiego podlegają przepisom, o których mowa w art. 9-11;
3) zwierzęta i produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom o weterynaryjnej
kontroli granicznej.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli zwierzęta i produkty przewozi się w sposób
regularny i bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy dwoma punktami geograficznymi Unii Europejskiej. Zwierzęta i produkty poddaje się wówczas
kontrolom, o których mowa w art. 9-11.

Art. 14.

1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki
zwierząt lub produktów albo podczas ich transportu wykazuje obecność czynników
zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej
o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek
przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia
zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z
regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w
drodze decyzji:
1) skierowanie zwierzęcia lub przesyłki zwierząt do najbliższej stacji kwarantanny
albo
2) uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok;
3) zniszczenie produktów.
2. Koszty związane z podjęciem środków, o których mowa w ust. 1, ponosi wysyłający
lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę zwierząt lub produktów,
w czasie przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1.
3. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii
powiadamia o dokonanych ustaleniach, podjętych środkach oraz powodach ich podjęcia
Głównego Lekarza Weterynarii, który informacje w tym zakresie niezwłocznie
przekazuje, w formie pisemnej, właściwej władzy państwa wysyłki oraz Komisji Europejskiej.
4. Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie działań
umożliwiających wypracowanie wspólnego stanowiska w zakresie spraw, o których
mowa w ust. 1-3, nieuregulowanych przepisami Unii Europejskiej.

Art. 15.

1. Z zastrzeżeniem art. 14, jeżeli weterynaryjna kontrola przeprowadzana w miejscu
przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów wymienionych w przepisach wskazanych
w załączniku nr 1 lub podczas ich przewozu wykazuje, że zwierzęta lub produkty
nie spełniają wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej, lub w
przypadku gdy Rzeczpospolita Polska uzyskała dodatkowe gwarancje, o których
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 lit. c, że nie spełniają wymagań dotyczących zdrowia
zwierząt obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiatowy lekarz
weterynarii może nakazać w drodze decyzji:
1) w przypadku obecności pozostałości chemicznych, biologicznych i weterynaryjnych
produktów leczniczych zatrzymanie pod jego nadzorem przesyłki zwierząt
lub przesyłki produktów do czasu potwierdzenia zgodności z przepisami
lub, jeżeli występuje naruszenie tych przepisów, zastosowanie środków przewidzianych
w przepisach Unii Europejskiej, lub
2) ubój zwierząt lub zniszczenie produktów albo
3) cofnięcie przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów, pod warunkiem:
a) uzyskania zgody właściwej władzy państwa wysyłki oraz
b) wcześniejszego powiadomienia państw członkowskich, przez które cofnięta
przesyłka ma być przewożona.
2. Wybór środków, o których mowa w ust. 1, pozostawia się wysyłającemu lub jego
przedstawicielowi, jeżeli nie stwarza to zagrożenia dla zdrowia publicznego lub
zdrowia zwierząt.
3. W przypadku gdy świadectwo zdrowia lub dokumenty towarzyszące przesyłce zwierząt
lub produktów zawierają braki lub błędy, decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3,
wydaje się po umożliwieniu wysyłającemu lub jego przedstawicielowi usunięcia
tych braków lub błędów w terminie 7 dni od dnia przybycia przesyłki zwierząt lub
produktów do miejsca przeznaczenia.

Art. 16.

1. O stwierdzonych przypadkach, o których mowa w art. 14 i 15, powiatowy lekarz weterynarii
informuje niezwłocznie Głównego Lekarza Weterynarii, który informuje
właściwą władzę państwa wysyłki w celu podjęcia przez nią odpowiednich środków
zgodnie z przepisami Unii Europejskiej.
2. W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że środki podjęte przez
właściwą władzę państwa wysyłki są niewystarczające, to wraz z tą władzą ustalą
wspólnie działania służące naprawieniu sytuacji, a jeżeli uzna to za stosowne, może
wystąpić o przeprowadzenie kontroli na miejscu w tym państwie.
3. Jeżeli kontrole, o których mowa w art. 14 i 15, wykażą powtarzające się nieprawidłowości,
Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję Europejską i właściwe
władze pozostałych państw członkowskich.
4. W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że działania, o których
mowa w ust. 2, podjęte przez właściwą władzę państwa wysyłki są niewystarczające,
może on wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie odpowiednich środków.
5. W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku z działaniami, o
których mowa w ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii występuje z wnioskiem do właściwej
władzy państwa wysyłki o zwiększenie częstotliwości kontroli przesyłek
zwierząt lub przesyłek produktów pochodzących z tego samego gospodarstwa, centrum
(organizacji), zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt,
co przesyłki zwierząt, o których mowa w art. 14 i 15, oraz jeżeli występuje poważne
zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, o zawieszenie wydawania
świadectw zdrowia lub dokumentów towarzyszących.
6. Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości kontroli
przez powiatowych lekarzy weterynarii przesyłek zwierząt pochodzących z tego samego
gospodarstwa, zakładu, zatwierdzonego punktu skupu, miejsca gromadzenia
zwierząt lub regionu.
7. W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 14 i 15, zostaną potwierdzone
w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz Weterynarii może
wystąpić z wnioskiem do Komisji Europejskiej o podjęcie stosownych działań, w tym o wprowadzenie zakazu sprowadzania zwierząt i produktów pochodzących z
gospodarstwa, centrum (organizacji), zatwierdzonego punktu skupu, miejsca gromadzenia
zwierząt lub regionu.

Art. 17.

1. Główny Lekarz Weterynarii informuje pisemnie wysyłającego lub jego przedstawiciela
oraz właściwą władzę państwa wysyłki o podjętych środkach i decyzjach, o
których mowa w art. 16, oraz o powodach ich podjęcia.
2. W przypadku sporu pomiędzy wysyłającym lub jego przedstawicielem i organem
wydającym decyzję, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, mogą, w terminie nie
dłuższym niż miesiąc, przedstawić ten spór ocenie eksperta z listy ekspertów sporządzonej
przez Komisję Europejską.
3. Opinia wydana przez eksperta, o którym mowa w ust. 2, jest wiążąca dla stron.
4. Koszty cofnięcia przesyłki, przetrzymywania lub izolacji zwierząt albo, jeżeli to
konieczne, ich uboju lub zniszczenia, albo zniszczenia produktów ponosi wysyłający
lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę.

Art. 18.

1. W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa przeznaczenia w
przypadkach, o których mowa w art. 14 i 15, w sytuacji gdy zwierzęta lub produkty
zostały wysłane z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Lekarz Weterynarii
podejmuje wszelkie niezbędne działania i przesyła informacje właściwej władzy
państwa przeznaczenia o rodzaju przeprowadzonych kontroli, podjętych działaniach
oraz powodach ich podjęcia.
2. Główny Lekarz Weterynarii, w przypadku uznania przez właściwą władzę państwa
przeznaczenia, że podjęte przez niego środki są niewystarczające, ustali wraz z tą
władzą działania służące naprawie sytuacji, a jeżeli jest to konieczne, zarządzi przeprowadzenie
kontroli na miejscu.
3. W przypadku gdy Komisja Europejska rozpoczęła działania w celu dokonania ustaleń
w związku z sytuacją, o której mowa w ust. 1, w czasie oczekiwania na ustalenia
Komisji Europejskiej Główny Lekarz Weterynarii na wniosek właściwej władzy
państwa przeznaczenia zarządza zwiększenie przez właściwego terytorialnie powiatowego
lekarza weterynarii częstotliwości kontroli przesyłek zwierząt lub przesyłek
produktów pochodzących z gospodarstwa, centrum (organizacji), zatwierdzonego
punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt, które stwarzają zagrożenie dla
zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, lub zawieszenie wydawania świadectw
zdrowia lub innych dokumentów.

Art. 19.

1. W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej chorób, o których
mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie,
zoonoz, innych chorób lub innych przyczyn, które mogą stanowić poważne zagrożenie
dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia
o tym niezwłocznie pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję Europejską.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem
wysyłki, Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie wdraża działania kontrolne lub
zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej, w szczególności wyznacza
strefy wystąpienia choroby i strefy zagrożenia chorobą, o których mowa w przepisach
Unii Europejskiej, lub może podjąć inne stosowne działania.
3. W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub przeznaczenia
przesyłki oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania kontroli weterynaryjnych,
o których mowa w art. 9-11, występowania chorób lub innych przyczyn,
o których mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii może, jeżeli to konieczne,
podjąć działania zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej,
w tym nakazać poddanie zwierząt kwarantannie.
4. W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską Główny Lekarz
Weterynarii może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem
przeznaczenia przesyłki i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia dla zdrowia
publicznego lub zdrowia zwierząt, podjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu
do gospodarstw lub centrów (organizacji), których to dotyczy, a w przypadku
choroby zakaźnej – w odniesieniu do strefy wystąpienia choroby i strefy zagrożenia
chorobą, o której mowa w przepisach Unii Europejskiej. O podjętych środkach
Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską oraz pozostałe
państwa członkowskie.
5. Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 3, może wystąpić
do Komisji Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu ustalenia,
jakie środki, o których mowa w ust. 4, zostały podjęte, i wydania opinii dotyczącej
tych środków.

Art. 20.

Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności
prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem zwierzętami lub produktami
wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 na zasadach i w trybie określonych
w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

Art. 21.

1. Podmioty zajmujące się handlem zwierzętami lub produktami wymienionymi w
przepisach wskazanych w załączniku nr 1 prowadzą rejestry dostaw zwierząt lub
produktów, a podmioty (pośrednicy) rozdzielające przesyłki zwierząt lub produktów
oraz inne podmioty niepodlegające stałemu nadzorowi powiatowego lekarza weterynarii,
o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, prowadzą również rejestry miejsc
przeznaczenia zwierząt i produktów.
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, przechowują dokumenty dotyczące dostaw
przez okres jednego roku od dnia dokonania dostawy.
3. Podmioty zajmujące się handlem produktami informują powiatowego lekarza weterynarii
o przybyciu produktów pochodzących z innego państwa członkowskiego w
takim zakresie, jaki jest niezbędny do przeprowadzania kontroli, o której mowa w
art. 9.
4. Odbiorcy, o których mowa w art. 11, przechowują dane dotyczące przeznaczenia
zwierząt i produktów przez okres jednego roku od dnia dokonania dostawy.
5. Podmioty i odbiorcy są obowiązani udostępniać rejestry i dokumenty na żądanie organów
Inspekcji Weterynaryjnej.

Rozdział 3

Kontrola weterynaryjna w handlu produktami wymienionymi w przepisach wskazanych

w załączniku nr 2

Art. 22.

1. Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b, dopuszcza się do handlu, jeżeli
są otrzymane, oznakowane, etykietowane i poddane kontroli zgodnie z przepisami
Unii Europejskiej obowiązującymi dla ich przeznaczenia oraz są zaopatrzone w
świadectwo zdrowia, świadectwo zdrowia zwierząt lub inny wymagany dokument,
który towarzyszy im aż do ostatecznego odbiorcy wskazanego w tym dokumencie.
2. Zakłady wprowadzające produkty do handlu spełniają warunki, o których mowa w
ust. 1, przez sprawowanie stałej kontroli wewnętrznej.
3. Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego lekarza weterynarii
badań kontrolnych zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, powiatowy lekarz weterynarii
dokonuje regularnych kontroli weterynaryjnych w zakładach, które mają na
celu sprawdzenie, czy produkty przeznaczone do handlu spełniają wymagania określone
w przepisach Unii Europejskiej, lub w przypadku, o którym mowa w art. 23
ust. 3, oraz w odniesieniu do produktów wymienionych w części II załącznika nr 2 -
czy spełniają wymagania państwa przeznaczenia.
4. W przypadku wątpliwości co do spełniania przez produkty wymagań określonych w
ust. 3, powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza wszelkie niezbędne kontrole, a
jeżeli wątpliwości zostaną potwierdzone, podejmuje właściwe działania włącznie z
cofnięciem zatwierdzenia zakładu; tryb udzielania i cofania zatwierdzenia regulują
przepisy o wymaganiach weterynaryjnych i wprowadzaniu na rynek produktów pochodzenia
zwierzęcego.

Art. 23.

1. Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku
nr 2 jest skierowana do kilku miejsc przeznaczenia, przepis art. 3 ust. 4 stosuje się
odpowiednio.
2. Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku
nr 2 jest przeznaczona do wywozu do państwa trzeciego, to ich transport pozostaje
pod dozorem celnym do miejsca opuszczenia terytorium Unii Europejskiej.
3. W przypadku dokonywania fakultatywnego przywozu produktów z określonych
państw trzecich Główny Lekarz Weterynarii informuje o tym inne państwa członkowskie
oraz Komisję Europejską.
4. Produkty wymienione w ust. 3 pochodzące z państwa trzeciego i przeznaczone do
innego państwa członkowskiego podlegają kontroli dokumentów dotyczących pochodzenia
i przeznaczenia tych produktów.
5. Zabrania się wysyłania produktów, o których mowa w ust. 3, do innego państwa
członkowskiego, chyba że są one przeznaczone do państwa członkowskiego dokonującego
fakultatywnego przywozu takich produktów z tego samego państwa trzeciego.

Art. 24.

1. Produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 mogą być wysyłane
do innego państwa członkowskiego, jeżeli podmioty odpowiedzialne za te produkty
zapewnią spełnienie wymagań weterynaryjnych na wszystkich etapach ich
produkcji, składowania, wprowadzania na rynek i transportu.
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, zapewniają ponadto, że:
1) produkty, które zostały uzyskane zgodnie z przepisami wskazanymi w części I
załącznika nr 2, są poddane kontroli weterynaryjnej w taki sposób, w jaki
przeprowadza się kontrolę produktów przeznaczonych na rynek krajowy;
2) produkty wymienione w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 2 nie
zostaną wysłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli nie mogą być
wprowadzane na rynek krajowy ze względów, o których mowa w art. 30 Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Art. 25.

1. Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia przesyłki produktów
dokonać niedyskryminujących, wyrywkowych kontroli weterynaryjnych w celu potwierdzenia,
że produkty spełniają wymagania określone w art. 22 i 23, w tym pobrać
próbki do badań.
2. Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas transportu
produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od właściwej władzy państwa,
przez terytorium którego produkty były transportowane, że zachodzi podejrzenie
naruszenia przepisów Unii Europejskiej.

Art. 26.

1. Jeżeli produkty wskazane w przepisach wymienionych w załączniku nr 2 pochodzące
z innego państwa członkowskiego są przeznaczone do:
1) zakładu będącego pod stałym nadzorem powiatowego lekarza weterynarii - to
zakład zapewnia, że do tego zakładu są dopuszczone tylko te produkty, które
spełniają wymagania, o których mowa w art. 22 ust. 1, odnośnie do znakowania
i dokumentów towarzyszących, a w przypadku produktów wskazanych
w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2, że towarzyszą im dokumenty
wymagane przepisami prawa państwa przeznaczenia;
2) zarejestrowanego podmiotu (pośrednika) rozdzielającego przesyłki lub do
przedsiębiorstwa posiadającego wiele oddziałów lub jakiegokolwiek innego zakładu,
który nie podlega stałemu nadzorowi - to ten podmiot, przedsiębiorstwo
lub zakład dokonują sprawdzenia, zanim przesyłka jest rozdzielona lub wprowadzona na rynek, w celu potwierdzenia, że przesyłki posiadają oznakowania
oraz świadectwa i dokumenty, o których mowa w pkt 1, i w przypadku stwierdzenia
braków lub nieprawidłowości powiadamiają o nich niezwłocznie powiatowego
lekarza weterynarii;
3) innych odbiorców niż wymienieni w pkt 1 i 2, w szczególności gdy podczas
transportu przesyłka jest częściowo wyładowywana - to przesyłce towarzyszy,
zgodnie z art. 22 ust. 1, oryginał świadectwa, o którym mowa w pkt 1.
2. Przepisy art. 10 ust. 3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów wskazanych
w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2.

Art. 27.

Z zastrzeżeniem art. 24, jeżeli wymagania weterynaryjne nie zostały określone w przepisach
prawa Unii Europejskiej oraz w przypadku gdy przedmiotem handlu są produkty
wskazane w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2 i państwo przeznaczenia
wymaga ze względu na postanowienia ogólne Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską, aby zakład pochodzenia produktów spełniał wymagania państwa przeznaczenia
odnośnie do tych produktów, to przedmiotem handlu mogą być produkty pochodzące
z zakładów, które spełniają te wymagania.

Art. 28.

Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności
prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem produktami wymienionymi w
przepisach wskazanych w załączniku nr 2 na zasadach i w trybie określonych w przepisach
o wymaganiach dla produktów pochodzenia zwierzęcego.

Art. 29.

1. Podmioty, o których mowa w art. 28, prowadzą rejestr dostaw produktów. Przepisy
art. 21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2. Podmioty, o których mowa w art. 28, informują powiatowego lekarza weterynarii, na
jego żądanie, o przybyciu produktów pochodzących z innego państwa członkowskiego
w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej,
o której mowa w art. 25 i 26.

Art. 30.

1. Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych, granicznych posterunkach
kontroli, przez które produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku
nr 2, pochodzące z państw trzecich, są wprowadzane na terytorium Unii
Europejskiej w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej:
1) graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli pochodzenia produktów;
2) produkty wysłane z państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego
podlegają kontrolom, o których mowa w art. 25 i 26;
3) produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom o weterynaryjnej
kontroli granicznej.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli produkty przewozi się w sposób regularny i
bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy dwoma punktami geograficznymi
Unii Europejskiej. Produkty poddaje się wówczas kontrolom, o których
mowa w art. 25 i 26.

Art. 31.

1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki
produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 lub podczas
ich transportu wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o
których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we
Wspólnocie, zoonozy lub inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić
źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi, lub kontrola ta
wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy
lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji, zniszczenie lub wykorzystanie
w inny sposób tej partii produktów zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, z wyjątkiem
produktów poddawanych jednej z obróbek, o których mowa w przepisach
Unii Europejskiej.
2. Przepis art. 14 ust. 2–4 stosuje się odpowiednio do produktów wymienionych w
przepisach wskazanych w załączniku nr 2.

Art. 32.

1. Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki
produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 lub podczas
ich transportu wykazuje, że produkty nie spełniają wymagań określonych w przepisach
Unii Europejskiej albo w przypadku, gdy wymagania te nie zostały określone
w przepisach Unii Europejskiej - nie spełniają wymagań dotyczących zdrowia publicznego
obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiatowy lekarz
weterynarii może nakazać w drodze decyzji:
1) zniszczenie produktów albo
2) wykorzystanie produktów na inne cele albo odesłanie ich pod warunkiem uzyskania
zgody właściwej władzy państwa członkowskiego zakładu, z którego
przesyłka została wysłana.
2. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do produktów wymienionych w
przepisach wskazanych w załączniku nr 2.

Art. 33.

1. W przypadku wystąpienia sytuacji, o których mowa w art. 31 i 32, dotyczących produktów
wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2, przepisy art. 16
ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.
2. W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku z działaniami, o
których mowa w art. 16 ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii występuje z wnioskiem
do właściwej władzy państwa wysyłki o zwiększenie częstotliwości kontroli przesyłek produktów pochodzących z zakładu lub, jeżeli występuje poważne zagrożenie
dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, o zawieszenie zatwierdzenia zakładu.
3. Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości kontroli
przeprowadzanej przez powiatowych lekarzy weterynarii dotyczących przesyłek
produktów pochodzących z tego samego zakładu.
4. W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 31 i 32, zostaną potwierdzone
w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz Weterynarii może
wystąpić z wnioskiem do Komisji Europejskiej o podjęcie stosownych działań, w
tym o wprowadzenie zakazu sprowadzania produktów pochodzących z zakładu, o
którym mowa w ust. 2. Przepisy art. 17 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
5. Koszty cofnięcia, przetrzymywania przesyłki produktów, wykorzystania produktów
na inne cele lub zniszczenia produktów ponosi odbiorca przesyłki.

Art. 34.

W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa przeznaczenia w przypadkach,
o których mowa w art. 31 i 32, jeżeli produkty zostały wysłane z terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Lekarz Weterynarii podejmuje wszelkie niezbędne
działania i przesyła informacje właściwej władzy państwa przeznaczenia o rodzaju przeprowadzonych
kontroli, podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia. Przepisy art.
18 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 35.

1. W odniesieniu do produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku
nr 2 przepisy art. 19 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
2. W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub przeznaczenia
przesyłki oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania kontroli weterynaryjnych,
o których mowa w art. 25 i 26, występowania chorób lub innych przyczyn,
o których mowa w art. 19 ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii może, jeżeli to
niezbędne, podjąć działania zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej.
3. W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską Główny Lekarz
Weterynarii może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem
przeznaczenia przesyłki i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia dla zdrowia
ludzi lub zwierząt, podjąć tymczasowe środki ochronne wobec zakładów, których to
dotyczy, a w przypadku choroby zakaźnej - wobec strefy wystąpienia choroby i strefy
zagrożenia chorobą, o której mowa w przepisach Unii Europejskiej. O podjętych
środkach Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską
oraz pozostałe państwa członkowskie.
4. Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 2, może wystąpić
do Komisji Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu ustalenia,
jakie środki, o których mowa w ust. 3, zostały podjęte i wydania opinii dotyczącej
tych środków.

Art. 36.

Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o przeprowadzonych
na podstawie przepisów ustawy kontrolach weterynaryjnych, zgodnie z przepisami
Unii Europejskiej.

Rozdział 4

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 37.

Do postępowań w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych i niezakończonych
przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 38.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.


Załączniki do ustawy

z dnia 10 grudnia 2003 r.

(poz. 145)

Załącznik nr 1

Wykaz przepisów Unii Europejskiej

w zakresie kontroli weterynaryjnej w handlu zwierzętami i produktami

CZĘŚĆ I

Rozdział 1

1. Dyrektywa Komisji 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów
zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i
trzodą chlewną.
2. Dyrektywa Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiająca warunki
zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie
zamrożonego nasienia bydła domowego.
3. Dyrektywa Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków
zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z
państw trzecich zarodków bydła domowego.
4. Dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków
zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny
koniowatych z państw trzecich.
5. Dyrektywa Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustalająca warunki sanitarne
odnośnie do zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym
nasieniem bydła i trzody chlewnej oraz w przywozie.
6. Dyrektywa Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków
zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z
państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych.
7. Dyrektywa Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych
zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów
akwakultury.
8. Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych
zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami.
Rozdział 2
1. Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia
zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych
i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt, ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A, pkt I do dyrektywy
90/425/EWG.
2. Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki
zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty
produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w
szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A, pkt I do dyrektywy
89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy
90/425/EWG.

CZĘŚĆ II

1. Dyrektywa Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych
czystorasowych z gatunku bydła.
2. Dyrektywa Rady 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych
mających zastosowanie do zwierząt hodowlanych z gatunku świń.
3. Dyrektywa Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec i kóz hodowlanych
czystorasowych.
4. Dyrektywa Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych
i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi.
5. Dyrektywa Rady 91/174/EWG z dnia 25 marca 1991 r. ustanawiająca przepisy zootechniczne
i genealogiczne w celu wprowadzania na rynek zwierząt rasowych
wprowadzająca poprawki do dyrektyw 77/504/EWG i 90/425/EWG.
6. Rozporządzenie (WE) 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
3 października 2002 r. określające przepisy zdrowotne dotyczące ubocznych produktów
pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
CZĘŚĆ III
1. Pozostałe zwierzęta niewymienione w przepisach, o których mowa w części I, a podlegające
kontrolom weterynaryjnym zgodnie z przepisami ustawy.
2. Nasienie, komórki jajowe i zarodki niewymienione w przepisach, o których mowa w
części I, a podlegające kontrolom weterynaryjnym zgodnie z przepisami ustawy.

Załącznik nr 2

WYKAZ PRZEPISÓW UNII EUROPEJSKIEJ W ZAKRESIE KONTROLI

WETERYNARYJNEJ W HANDLU PRODUKTAMI

CZĘŚĆ I

1. Dyrektywa Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiająca przepisy sanitarne
regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów
pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz.
WE L 18 z 23.01.2003, str. 11; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t.
38, str. 124).
2. Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu
do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004,
str. 55).

CZĘŚĆ II

1. Dyrektywa Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki
zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty
produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w
szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy
89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy
90/425/EWG (Dz. Urz. WE L 62 z 15.03.1993, str. 49; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 51).
2. Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów
ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 3, t. 37, str. 92).

Załącznik nr 3

Wykaz chorób i chorób zakaźnych, których stwierdzenie powoduje obowiązek podjęcia natychmiastowych działań, włącznie z wprowadzeniem ograniczeń terytorialnych w państwach członkowskich, regionach lub strefach

1. Pryszczyca (Foot and mouth disease)
2. Klasyczny pomór świń (Clasical swine fever)
3. Afrykański pomór świń (African swine fever)
4. Choroba pęcherzykowa świń (Swine vesicular disease)
5. Rzekomy pomór drobiu (Newcastle disease)
6. Księgosusz (Rinderpest)
7. Pomór małych przeżuwaczy (Peste des petits ruminants)
8. Pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej (Vesicular stomatitis)
9. Choroba niebieskiego języka (Bluetongue)
10. Afrykański pomór koni (African horse sickness)
11. Wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia koni (Equine encephalomyelitis)
12. Enterowirusowe zapalenie mózgu i rdzenia u świń d. choroba cieszyńska i taflańska
(Enterovirus encephalomyelitis)
13. Influenza ptaków (Highly pathogenic avian influenza)
14. Ospa owiec i kóz (Sheep pox and goat pox)
15. Choroba guzowata skóry (Lumpy skin disease)
16. Gor¹czka doliny Rift (Rift valley fever)
17. Zaraza płucna bydła (Contagious bovine pleuropneumonia)



 

 

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze.
Zaloguj się teraz.
Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się!

Wiadomości

Nie jesteś zalogowany.

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 129 gości 

Tagi

Dysplazja stawu łokciowego Młodzieńcze zapalenie kości Nowofunland Rottweiler Wsparcie żywieniowe kotów z brakiem łaknienia chudnięcie dyskopatia dysplazja kot koty kulawizna leczenie lekarz weterynarii oddychanie pies pies kuleje praca dla weterynarza psy weterynaria weterynarz