Nużyca zwana jest inaczej demodekozą. Jest to choroba skóry wywoływana przez pasożyta zwanego nużeńcem – Demodex canis. Demodex canis jest pajęczakiem z rzędu roztoczy. Ma charakterystyczny kształt cygara, długości ok. 0,15 – 0,3 mm. Jest to więc pasożyt niewidoczny gołym okiem - można go zobaczyć tylko przy użyciu mikroskopu.

Czynniki sprzyjające to :

1. Stres (związany z rują, ciążą, laktacją, wyjazdem, wystawą, zmianą domu)
2. Zarobaczenie
3. Niedoborowe żywienie
4. Złe warunki środowiskowe
5. Inne choroby ( np. Atopia)

Nużyca może przyjmować dwie formy:

Nużyca miejscowa

Ta postać charakteryzuje się pojedynczymi łysinami z lekkim zaczerwienieniem, pojawiającymi się na głowie i kończynach. Najczęściej spotykamy ją u psów młodych. Zmiany te nie wywołują świądu, chyba że dołączą się wtórne powikłania, infekcje bakteryjne lub grzybicze. Zwykle przy tej postaci następuje samoistne wyleczenie w czasie ok 2 miesięcy. Warto w tym przypadku zadbać o odporność psa, zbilansowaną karmę, dobre warunki utrzymania i niedopuszczenie do powikłań.

Nużyca uogólniona

Ta postać nużycy dotyczy najczęściej psów młodych z obniżoną odpornością oraz psów dorosłych. Stąd podział na nużycę młodzieńczą i nużycę osobników dorosłych.

Nużyca młodzieńcza pojawia się u młodych psów pomiędzy 3 a 18 miesiącem życia. Nużyca osobników dorosłych dotyczy psów powyżej 18 miesiąca życia.  Najczęściej powiązana jest ze spadkiem odporności wywołanym przez inne choroby takie jak: cukrzyca, niedoczynność tarczycy, nadczynność kory nadnerczy, nowotwory, terapia glikokortykosteroidami itd. Objawy nużycy uogólnionej to:

• liczne zmiany ogniskowe na skórze
• wyłysienia
• zaczerwienienia
• łuszczenie
• grudki
• zmiany ropne powierzchowne
  
• głębokie nadżerki
• strupy              

Tym zmianom często towarzyszy świąd związany z wtórnymi infekcjami. W tej postaci mogą dołączać się objawy ogólne takie jak: gorączka, osowiałość, czy brak apetytu.

Rozpoznanie

Diagnoza jest stawiana na podstawia objawów klinicznych i wykonanego badania mikroskopowego zeskrobiny pobranej ze skóry zwierzęcia. W diagnostyce różnicowej należy wziąć pod uwagę inne choroby wywołujące podobne do nużycy objawy takie jak: grzybica, alergiczne pchle zapalenie skóry, alergia pokarmowa, atopia i zaburzenia autoimmunologiczne.

Leczenie i rokowanie

Leczenie jest zależne od rodzaju nużycy. W postaci miejscowej zwykle wystarcza terapia miejscowa – szampony oraz amitraza. W przypadku nużycy uogólnionej leczenie bywa trudne, długotrwałe i jest związane z nawrotami. W tej postaci stosuje się również szampony z nadtlenkiem benzoilu, amitrazę oraz dodatkowo podskórnie lub doustnie specjalne leki. Bardzo ważne jest leczenie wtórnych powikłań bakteryjnych poprzez włączenie antybiotyków. Dodatkowo należy zadbać o odporność, właściwą profilaktykę, dobrze zbilansowaną dietę i czystość legowiska. Ważne jest, żeby w trakcie leczenia wykonywać badanie zeskrobiny co 2 – 3 tygodnie. Na ich podstawie możemy określać skuteczność leczenia.

Rokowanie w przypadku nużycy jest:

• dobre przy postaci miejscowej
• wątpliwe przy postaci uogólnionej

Leczenie nużycy wymaga ogromnego zaangażowania zarówno lekarza i właściciela. Trzeba uzbroić się w cierpliwość,  dokładnie wykonywać zalecenia lekarza prowadzącego i liczyć się z ewentualnymi nawrotami. Zwierząt ze stwierdzoną nużycą nie należy rozmnażać gdyż jest to schorzenie dziedziczne. Co oznacza, że nużyca jest jednym ze wskazań do kastracji.

Komentarze mogą pisać zarejestrowani użytkownicy. Aby dodać komentarz zaloguj się korzystając z menu na górze strony. Jeśli nie masz konta, zarejestruj się.